หลายๆคนพอเห็นหน้าตาท่าทางเนิ้ดๆของผมแล้วก็มักจะถามว่า ปกติอยู่บ้านทำอะไรบ้างวะ หรือใจความง่ายๆก็ถามนั่นแหละว่างานอดิเรกคืออะไร พอเจอคำถามนี้ทีไรก็มักจะเกาหัวบอกกับตัวเองว่า “เออ ปกติเราทำอะไรบ้างวะเนี่ย” ถ้าบอกว่าไม่มีก็จะดูเหมือนจะโหดร้าย ฆาตกรรมสิ่งสำคัญของมวมนุษยชาติที่ชื่อเวลาไปได้อย่างเลือดเย็น ครั้นจะตอบสิ่งที่เคยกระทำอย่างหัดถ่ายรูปก็เลิกไปนานแล้ว หรือจะหัดทำอาหาร ก็ชิงเปลี่ยนจากงานอดิเรก ไปเป็นงานนานๆทีทำกับข้าวไปแล้ว ก็เลยจะตอบไปว่า เล่นเน็ตกับอ่านหนังสือแล้วกันแต่พอคิดไปคิดมา ไม่ว่าจะงานหลัก งานประจำ หรืองานเฉพาะกิจ ชีวิตก็มักจะพัวพันอยู่กับคอมพิวเตอร์อยู่แล้ว ตอบว่าเล่นเน็ตก็จะดูประหลาดไปนิดนึง หลังๆก็เลยเปลี่ยนเหลือแค่ อ่านหนังสืออย่างเดียวแล้วกัน แต่คงต้องขอวงเล็บไว้ว่าไอ้หนังสือที่พูดถึงน่ะ มันมีแต่หนังสือการ์ตูนเท่านั้นที่ได้ถูกนำมาใช้ผลาญเวลาชีวิต แล้วที่สำคัญก็คือการไม่นิยมการเช่าการ์ตูนหรือหยิบยืมการ์ตูนเพื่อนอ่านถ้ามันไม่ได้ซื้อให้เห็นตรงหน้า ดังนั้นงานอดิเรกตอนนี้ก็คือการสะสมการ์ตูนไปโดยปริยาย
ตอนนี้ราคาการ์ตูนก็ขึ้นเอ้าขึ้นเอา แต่เงินในกระเป๋ามันก็ชอบเล่นซ่อนหาอยู่เรื่อย เวลาซื้อการ์ตูนก็เลยมักจะซื้อเรื่องเขียนโดยคนที่ติดตามผลงานอยู่แล้ว ปกติถ้าเป็นคนเขียนที่ชอบอย่างอาดาจิ มิตซึรุ นี่แทบจะไม่ต้องดูว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรก็หยิบมาเลย แต่แบบนี้ก็ทำเอาเซ็งได้เหมือนกัน เพราะหลังๆคนเขียนที่ชอบมันดันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่สำหรับเรื่องอื่นๆถ้าไม่เคยยืมเพื่อนอ่าน ก็จะใช้วิธีถามเพื่อนที่ชอบซื้อการ์ตูนดูว่ามันเป็นยังไงแล้วก็ค่อยซื้อ ส่วนใหญ่แล้วถ้าไม่การันตีจริงๆ การ์ตูนในกลุ่มนี้ก็มักจะไม่ได้แอ้มเงินกระผมแน่นอน
และเนื่องด้วยความขี้เกียจเป็นเหตุ ทำให้เวลาเอาหนังสือการ์ตูนมาอ่าน (หรือบางทีก็เป็นพวกหนังสืออ่านทั่วๆไป รวมไปถึงนวนิยาย) พออ่านจบก็มักจะกองๆเอาไว้ แถมไม่ได้กองเป็นเรื่องๆ แต่จะกองตามลำดับการอ่าน ดังนั้นพอนานวันเข้ามันก็จะกลายสภาพจากกอง เป็นหลายกอง จนกลายเป็นสุมไปในที่สุด พอถึงช่วงนี้ก็เลยมีงานอดิเรกเพิ่มอีกงานคือ การเก็บกวาดการ์ตูนให้เข้าชุดนั่นเอง ซึ่งคาดว่าคงจะต้องจัดการไอ้สุมที่อยู่ข้างๆนี้ภายในสัปดาห์นี้แล้วนี่ล่ะ
ว่าแต่ไอ้ข้างบนนี่ คนอื่นเค้าถือว่ามันเป็นงานอดิเรกรึเปล่าน้า
ปล. ถ้าให้เพิ่มงานอดิเรกอีกอย่างก็คงจะเป็นคิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อยๆ หรือที่เรียกว่าเพ้อเจ้อนั่นแล
